1985 წლის 9 აპრილს მოსკოვში ისტორიული შემოქმედებითი შეხვედრა გაიმართა, რომლის ფოტოგრაფი ნიკოლაი კოჩნევი უკვდავყოფდა. ამ შეხვედრამ სამი გამორჩეული ქართველი მწერალი - ხუტა გაგუა, მზია ხეთაგური და ჯანსუღ ჩარკვიანი - შეკრიბა, რომელთა ერთობლივი ყოფნა ქართული ლიტერატურის ოქროს ხანას სიმბოლურად წარმოადგენდა. ნიკოლაი კოჩევის არქივში გადაღებული ფოტო ინტელექტუალური სინერგიის მომენტს ასახავს, სადაც სამივე იდეების ცოცხალ გაცვლას ეწეოდა. კულტურული რეზონანსით მდიდარი გარემო ასახავს მათ საერთო ერთგულებას საბჭოთა ეპოქის სირთულეების ფონზე ქართული პოეტური ტრადიციების შენარჩუნებისა და განვითარების მიმართ.
ხუტა გაგუა, რომელიც 1935 წელს ბაბუშარაში, აფხაზეთში დაიბადა, ამ მემკვიდრეობის ქვაკუთხედს წარმოადგენს. მისი პოეზია, რომელიც რეალიზმს და რომანტიზმს აერთიანებს, მისი სამშობლოს აყვავებულ პეიზაჟებს ეფუძნება, რაც ისეთ ნაწარმოებებშია წარმოდგენილი, როგორიცაა სიჩუმე (უზომო) და ვარსკვლავების ბუდე (გნეზდა ზვეზდი). გაგუას ლირიკული ოსტატობა, რომელიც მაქსიმ გორკის სახელობის ლიტერატურის ინსტიტუტში დაიხვეწა და 1983 წელს საქართველოს მწერალთა კავშირის პრემიითა და 1988 წელს მინისტრთა საბჭოს პრემიით აღინიშნა, ქართული ლიტერატურის ნათელი ხატოვნებითა და ფილოსოფიური სიღრმით ამაღლებას უწყობს ხელს. ისეთი სტრიქონები, როგორიცაა „მწყემსის შუქი, სინათლით გაჟღენთილი“, რომელიც იური კუზნეცოვმა შეაქო, აჩვენებს მის უნარს, ბუნება ღრმა ნარატივად გარდაქმნას, რაც გავლენას ახდენს სიმღერებსა და თარგმანებზე მთელ მსოფლიოში.
მზია ხეთაგურმა, თუმცა ნაკლებად დოკუმენტირებული, სავარაუდოდ, წვლილი შეიტანა როგორც მწერალმა ან კულტურულმა მოღვაწემ, რაც მის თანამშრომლობით სულისკვეთებაზე მიუთითებს. 1931 წელს დაბადებულმა და 1996 წელს თბილისის საპატიო მოქალაქედ წოდებულმა ჯანსუღ ჩარკვიანმა პოლიტიკური და პოეტური წონა შემატა ისეთი ნაწარმოებებით, როგორიცაა მზე მიდის, რაც პატრიოტულ სულისკვეთებას ასახავდა.
